|
Tehuis en school voor kinderen in nood.
De Balashram is een veilig onderkomen voor
kinderen in Orissa die hun ouders en/of familie zijn kwijtgeraakt. Jaarlijks
worden 20 jongens en 20 meisjes van 3 of 4 jaar geselecteerd onder de
allerarmste families in Orissa, van het platteland of uit sloppenwijken. Op het platteland is vaak geen geld voor school en kinderen moeten er al van jongs aan meehelpen op het land. In de Balashram krijgen deze kinderen niet alleen een nieuw tehuis, maar ook scholing
en een basis voor de toekomst.
Kinderen hebben de toekomst
Balashram is een Engelstalige "Medium
School” onder toezicht van CBSE (Central Board of Secondary Education ) in
New Dehli. Naast basisvaardigheden, zoals taal en rekenen,
leren de kinderen praktische vaardigheden zoals tuinieren en techniek. Zo
worden ze gedegen voorbereid op een baan of studie. Ook andere activiteiten,
zoals cultureel onderwijs (muziek en dans), fysieke ontwikkeling en spiritueel
onderwijs, worden bepaald volgens de normen van de CBSE.
|
|
|
Groei
Elk jaar wordt er een groep van ca. 40 nieuwe
leerlingen toegelaten tot de Balashram ongeveer 480 jongens en meisjes
tussen de 4 en 18 jaar zal herbergen. De eerste kleuterklas van de Balashram werd
in 2004 geopend, met een onderwijzer en twee assistenten. De eerste 34 kinderen
werden gekozen uit weeshuizen en verafgelegen dorpen in de armste districten
van Orissa. Daarvoor werd een speciale commissie samengesteld door de
organisatie. Inmiddels telt de school al 320 kinderen.
Onderwijzers en
personeel worden geselecteerd door een commissie van 15 mensen. Het personeel
leeft samen met hun gezinnen op het terrein van de Balashram. Het bestuur
ziet er op toe dat de school aan alle onderwijskundige eisen en doelstellingen
voldoet.
De Balashram zal over 8 jaar helemaal af zijn. De
bouwgrond voor de school kreeg de organisatie dankzij een gulle donatie. Het
gebied beslaat 4 hectare, met een gebouw en een apart speelterrein van 1
hectare. Voor de geplande 480 leerlingen zal het gebouw fors moeten worden
uitgebreid tot:
|
|
- een hoofdgebouw van de school voor 480
leerlingen
- een tehuis voor 480 leerlingen plus
personeel
- een speelterrein van 1 hectare
- een gezondheidscentrum voor de school
|
Financiële hulp nodig!
De constructie zal ongeveer € 160.000 kosten.
Daarnaast zijn er kosten voor inrichting van de gebouwen en voor lesmateriaal.
Bovendien is er jaarlijks tussen de € 60.000 en € 100.000 nodig voor het
exploiteren van de school.
 
Creatief werk van de kinderen
Bezoek aan de Balashram juli 2010
Door Xandra Cremers
Op 7 juli was het zover: Nog net voor het begin van de zomervakantie gingen we, moeder (iets ouder) en zoon (14), naar India. We waren nog nooit zo ver geweest, dus wisten ook eigenlijk niet wat te verwachten. In ieder geval kregen we ook met visa te maken. Als je als "single mom”op reis gaat naar India, moet je dat dus wel uitleggen .. hm.. Die rompslomp hebben we binnen ons eigen Europese Unietje niet.
Maar goed, de reis verliep voorspoedig hetgeen vooral kwam door de privé-TV’tjes op de stoelen voor ons met Avatar voor mijn zoon en "How to learn Hindi”voor mom.. Hoed u, in het gebied van de Balashram wordt vooral Orya gesproken en geen Hindi, dus weet wel welke taal je uitkiest in het KLM on board programma.
Aangekomen in New Delhi, word je tegengehouden door een muur van warmte, die je subiet terugbrengt tot wat je bent: een mier in een gigantische mierenhoop – afgezien dan van de rat die we zagen in de terminal. Gelukkig was de transfer goed geregeld en werden we naar een heerlijk modern ingericht en natuurlijk AC (airconditioned) hotel gebracht. Indiërs hebben een vreemde relatie met het hotelwezen – daar waar ze uiterst effectief zijn in de IT, is de mate van inefficiëntie in de bediening ongeoorloofd hoog. Daar waar één ober zijn werk kan doen, zijn er vier en waar er 7 tafels bediend moeten worden, gaan alle obers tegelijk naar de tafel die het eerst aan de beurt is. Hierdoor moeten sommige gasten dan weer met een lege maag het vliegtuig in. Hetgeen in zo’n warm land ook niet zo’n ramp is;als je maar te drinken hebt.
Als je op Delhi airport bent en moet wachten in de vertrekhal, ga dan eens langs de boekstalletjes. De autobiografie van ’n Yogi kostte daar maar 3 euro (dank, zus, voor de tip). En als je een vleesetende zoon hebt, zijn de lokale Mac Donalds’ kipburgers ook niet te versmaden. Nooit gedacht dat ik nog eens reclame zou maken voor dit dubieuze, met alle winden meedraaiende, visieloze concern. Toen we aan boord mochten bij Air India, waren we wel wat teleurgesteld na de verwendoos van de KLM. Kapotte en scheefhangende stoelen, ontbrekende riemen en te dikke mensen in te kleine stoelen. Kijk vooral ook uit wat u eet op zo’n binnenlandse vlucht. Ook al was de maag leeg, de ogen kregen goede kost: de stewardessen zijn adembenemend mooi.
Na 2 uren doorgebracht te hebben in een gammele kist, is het vanaf Bubaneshwar nog 5 uur met de taxi naar de Balashram. Maar met AC in de hand kom je door het ganse land; het is waarlijk een mooie tocht die dwars door de landbouwgebieden van India gaat. Langs eindeloze rijstvelden, talloze kleine tempeltjes met Ganeshen, Hanumannen en Vishnu’s, koeien luierend midden op de weg, joelende apen en hardwerkende karbouwen: ook in dierenland zijn er kasten.
 |
|
Eenmaal aangekomen in de Balashram, worden we hartelijk ontvangen. Net over de drempel hadden de kinderen een welkomstcirkel van gekleurd zand gemaakt; iets wat bij ons alleen in de vorm van een kokosmat lukt. Wij kunnen niet tippen aan hun geduld en sierlijke eenvoud. Bovendien maakt het je bewust van het feit dat je moet uitkijken waar je loopt – ook niet verkeerd. |
Voordat je nog maar een kind ziet, hoor je ze al zingen of reciteren. Het is een groot, zanderig terrein met pas geverfde betonnen blokken dat omheind is door een hek. Daardoor is het veilig, overzichtelijk en goed te onderhouden. In die blokken zitten de leslokalen, eetzalen en de "dormitories”, de slaapzalen. Zo heeft elke leeftijdsgroep zijn eigen betonblok. Uit de ramen van de blokken waaien verschillende klanken je tegemoet. Als je al niet gestoord wordt door de krijsende apen die hun tehuis hebben gevonden in een geraamte dat over een half jaar weer een nieuw betonblok zal zijn.
Als je wat verder loopt, kom je bij de centrale receptie, het controlecentrum waar – surprise!- een tuin verschijnt met een speeltuintje voor de allerkleinsten. In deze tuin heeft de kapper elke zondag zijn zetel en wordt het haar van de jongsten gekortwiekt. Dit is hard nodig, want in zo’n warm land zit je stand te pede onder de hoofdluis – hetgeen ik aan den lijve heb ondervonden. Ook is er elke week een dokterspreekuur voor de kids en mensen uit de omgeving.
Maar, hoe ging het nou met de kinderen? zult u, wellicht enigszins bezorgd, vragen. De kinderen maken het goed. Ze waren vrolijk. Ik had het idee opgevat om een aantal oude – maar nog betrekkelijke nieuwe – Nederlandse spelletjes mee te nemen en die met de kids te gaan doen. Dit werd dolle pret, zowel voor ons, Nederlanders als voor hen. Zo hebben we samen een kwartetspel van "Bloob, I am a fish” gedaan. En daarnaast "the enchanted maze”, voor moeders welbekend onder de naam "het betoverde doolhof”. Je hoefde niet veel uit te leggen voordat de kinderen door hadden wat er van ze verwacht werd. En als ze het zelf niet wisten, dan legden de "Smarties”, de twee intelligenste meisejes, het wel uit. Ze waren blij met alle aandacht en van de schooldirecteur moesten we op de foto en iets in zijn gastenboek schrijven.
Verder is de Balashram aan het uitbreiden in het dorp. Aan de overkant van de school, is de koeienstal te bewonderen. Van hun melk wordt ook kaas gemaakt die verkocht wordt. Daar vlakbij zijn 4-hoge betonblokken in aanbouw voor de behuizing van het dienstdoend personeel en hun families. Even verderop in een dorp van niet meer dan 40 hutten, staat een 2–hoog gebouw voor de "women”. Dit is een klooster voor nonnen met gastverblijven. Het was er heerlijk stil en schoon en dit gebouw was mooi afgewerkt met handgeschilderde versieringen.
Al met al is dit een prachtig project geworden dat efficiënt bestuurd wordt en waarbij elke nieuwe stap in de ontwikkeling zorgvuldig wordt gepland en uitgevoerd. Dit zie je bijvoorbeeld ook aan de wekelijkse vergaderingen o.l.v. Swami Prajnananananda met het voltallige personeel. In zo’n vergadering doet ieder zijn zegje en zo wordt gestimuleerd dat men actief meedenkt over de toekomst van de Balashram. Daarnaast zie je ook dat het werkgelegenheid in de omgeving verschaft, waardoor het positieve effect verder gaat dan alleen de kinderen. Ik was blij dat we er zijn geweest en dat we met eigen ogen hebben kunnen zien wat een prachtig werk hier wordt verricht. Kortom, een project dat het waard is om te blijven ondersteunen.
Groeten van Xandra
Bezoek aan Balashram in oktober 2009
Door Petra Helwig
Samen met Paramahamsa Prajnananananda, hoofd van onze partner organisatie Prajnana Mission en Peter van Breukelen, voorzitter van Hand in Hand Europe, bezochten enkele Nederlandse vrienden van hand in Hand Nederland de Balashram Residential School op het platte land van Orissa.
Bij aankomst zien we een groot complex van gebouwen aan beide zijden van de weg. Bij de hoofdingang wordt een hek geopend en zien we het grote schoolgebouw. Het is nog van kaal beton van buiten maar binnen zijn klaslokalen, computerruimte, biblliotheek en eethal en keukens al klaar. Eenvoudig ingericht maar zeer functioneel. Jongens en meisjes tot 8 jaar slapen in een gebouw er aan vast. Als ze ouder worden gaan de jongens naar een eigen gebouw dat aan de overkant van de straat ligt en vrijwel af is. De 10 jarigen slapen daar al. Voor de allerkleinsten, de "nursery”, wordt het laatste gebouw gebouwd. Dat zal, neemt men aan, in 2010 klaar zijn. Daar zal dan ook een grote eetzaal in komen met de keukens. Tenslotte is het gebouw waar getrouwd personeel gaat wonen in flats, eind 2009 klaar. Daarna zal men aan de afwerking van de gebouwen en het terrein beginnen. Alles is bijna klaar om 480 kinderen te kunnen huisvesten en onderwijzers, en verzorgend en hulpverlenend personeel. Een groot gedeelte van hen werkt er vrijwillig.
Er zijn nu 240 kinderen, van hen zijn er die wees zijn, de meeste hebben slechts één ouder, maar allen komen ze uit erbarmelijke omstandigheden. Het is echter fantastisch om te zien en horen hoe ze genieten van de goede zorg en onderwijs. De allerjongsten hebben een groepje vrouwen die als moeders voor hen zorgt. Ze spelen veel in draaimolen, op de schommel en op de wip en leren via spelletjes de basis kennis die volgens de Indiase traditie nodig is. Mantras en spirituele liedjes leren ze ook al snel. De oudere kinderen krijgen vakken zoals onze kinderen maar normen en waarden zijn ook erg belangrijk en de discipline is dan ook verrassend. Gemor over iets niet lekker vinden is niet te horen en er is geen jalousie door verschillende kleren want het school uniform hoort bij je leeftijd. De oudste meisjes helpen de kleintjes. Op het schoolplein spelen en sporten ze allemaal graag. Er is net een sportlerares aangetrokken en een sport veld en atletiekbaan wordt aangelegd. Voor ons willen de kinderen graag laten zien wat voor capriolen ze kunnen maken. Er wordt ook heel veel aandacht besteed aan dans, muziek en andere creatieve vakken. Zo was een klas apetrots dat tekeningen van hen in Europa op een fundraising veiling verkocht waren! Volgens de directeur is het een goed plan om de kinderen , wanneer het zo in het lesprogramma past, kaarten te laten maken die in Europa verkocht kunnen worden.
Het is de bedoeling dat alle kinderen indien nodig ook een vak leren en daar zal dan ook veel aandacht aan worden geschonken. Tenslotte kan niet iedereen evenveel leren... Kortom er zijn allerlei plannen. Af en toe hebben de kinderen contact met hun ouder als zij of de ouder dat willen. Door de enorme afstanden is dat echter soms moeilijk te realiseren en door de volledig andere leef-omgeving van ouder en kind emotioneel niet makkelijk. Tenslotte zagen we hoe het aangrenzende dorp betrokken wordt bij de Balashram bv zo wordt melk van de koeien , dat niet gebruikt wordt door de bakker tot snoep gemaakt en verkocht.
We waren zeer onder de indruk van het geheel en weten nu zeker dat ons geld en onze inzet daar zeer nodig is en goed wordt besteed.
|
